| تبليغات | X |
آنتونيو گرامشي، كه در بيست و هشتمين روز ژانويه ۱۸۹۱ در روستايي از ناحيه كاليگاري ايتاليا به دنيا آمد، چهارمين فرزند فرانسسكو گرامشي، كارمند اداره ثبت احوال آن منطقه بود. در سال هاي ۱۸۹۷ و ۱۸۹۸ پدرش به جرم سوءمديريت به يك سال حبس محكوم شد. پس از آزادي از زندان بيكار بود و به اين ترتيب هفت فرزندش در شرايط دشوار مضيقه مالي بزرگ شدند. اين ميان آنتونيو گرفتار بيماري سختي شد كه در نتيجه آن تا پايان عمر گوژپشت ماند. پس از آزادي پدر از زندان خانواده گرامشي به گيلازرا نقل مكان كردند و آنتونيو، كه تحصيلات مقدماتي اش را خاتمه داده بود، از سال ۱۹۰۳ مجبور به كار در يكي از ادارات آن منطقه شد. اما در سال ۱۹۱۱ توانست بورس تحصيلي دانشگاه تورين را از آن خود كند و در سال ۱۹۱۳ از حق راي عمومي انتخابات بهره برد و به اين ترتيب با نخستين جنبش هاي اجتماعي شهر تورين درگير شود. لطفا برای دیدن بقیه مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید
نوشته شده توسط علی در Sat 17 Feb 2007 | 
تاریخ گواه است که در هر عصری که فضا و مجال برای نقد وجود داشته آن جامعه پیشرفت داشته است و زمانی که یک جامعه استبداد زده شده و فضای نقد ازبین رفته آن جامعه در سراشیبی پسرفت و سقوط قرار گرفته است و این دور، همانند تسلسل ابن خلدون ادامه خواهد داشت.
ژاک موسو در کتاب فرهنگ ارتباط جمعی در باره نقش و اهمیت وسائل ارتباط جمعی می گوید: اشتباه است که گفته شود هر ملتی لایق حکومتی است که دارد بلکه باید گفته شود هر ملتی لایق مطبوعاتی است که دارد
نکته دیگر اینکه، نباید به نقش رسانه ها در جوامع آزاد به دیدخوشبینانه نگاه شود بلکه باید یک دید کاملا انتقادی به آنها داشته باشیم.در یک جامعه آزاد رسانه های جمعی ممکن است تاثیری به مراتب بدتر از جوامع استبداد زده داشته باشند.همچنان که آدورنو و هورکهایمر در باره تاثیرات رسانه های ارتباط جمعی در کشورهای سرمایه داری معتقدند که:....
لطفا برای دیدن بقیه مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید
نوشته شده توسط علی در Wed 31 Jan 2007 | 
